Projecten
De Grote Manipulatie
Klik op de afbeelding en bekijk Majo’s film
over de grote Manipulatie
grotemanipulatie
Home            Biografie            Schilderijen            Majisme           Exposities            Media            Foto’s            Contact

De Nederlandse kunstschilder Majo is geboren, uit een Franse moeder en een Spaans - Catalaanse vader.
Tijdens de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) is Majo’s grootvader een prominent officier in het Republikeinse leger, dat zich verzet tegen de Nationalisten onder leiding van Franco. Hij heeft deze strijd echter met zijn leven moeten bekopen. Grootvader’s aansluiting bij het Republikeinse leger heeft tot gevolg dat zijn gehele familie wordt opgejaagd en onderdrukt, zij zijn hun leven niet zeker. Dit noodzaakt Majo’s vader Spanje te ontvluchten. In zijn poging naar Frankrijk te vluchten wordt hij vlak voorbij de Franse grens gepakt en vervolgens naar een concentratiekamp gedeporteerd in Argeles, gelegen in de buurt van Perpignan. Al snel weet hij hier te ontsnappen en gaat als verstekeling aan boord van een vrachtschip richting New York. Eenmaal aangekomen in New York wordt hij op Elise Island opgepakt en weer teruggestuurd naar Frankrijk. In de periode die volgt verblijft hij illegaal in Frankrijk totdat hij Majo’s moeder leert kennen. Zij is op dat moment 17 jaar oud en al druk bezig met haar zangcarrière. Majo’s vader en moeder treden in het huwelijk en op 25 juli 1956 komt Majo ter wereld in Angers. Ook nadat Majo is geboren blijft moeder actief als zangeres en wel met succes. Vader is in zijn vrije tijd amateur-schilder en doorloopt met goed gevolg de cursus ‘Kunst en Beroep’, ondanks dat hij de Franse taal nog niet goed beheerst. Het is dus duidelijk dat Majo opgroeit in een kunstzinnig gezin. De kunstzinnige sfeer thuis wordt nog eens versterkt doordat er geregeld mensen uit de showbizz, zangers, dichters en kunstenaars over de vloer komen. Majo die het artistieke en kunstzinnige met de paplepel krijgt ingegeven, staat al op 7-jarige leeftijd op de planken in het toneelstuk ‘Le Marché Percant’.
Het is echter de geur van vader’s olieverf, in samenhang met het feit dat hij vader dikwijls architectonische tekeningen en schilderijen ziet maken, waardoor Majo zich aangetrokken gaat voelen tot het tekenen. Majo zal echter nooit teken- of schilderlessen volgen. Het tekenen is een aangeboren talent dat zal uitgroeien tot een passie. Met name zijn moeder, die het erg leuk vindt dat haar zoon creatief en artistiek bezig is, ziet toch liever dat Majo gaat studeren met de mogelijkheid op een goede baan. Immers wil ze voor haar zoon een beter leven dan dat van haar en haar man. Vanaf de tijd dat Majo zo’n 14 à 15 jaar oud is, ontstaan er steeds vaker conflicten tussen hem en zijn ouders, omdat hij een artistieke carrière wil en zijn ouders dit niet zien zitten. Zijn studie interesseert hem allerminst, met als gevolg dat zijn schoolresultaten niet al te best zijn. Dit alles is voor Majo dermate frustrerend dat hij alsmaar meer op het verkeerde pad geraakt. Op een gegeven moment is bij vader de maat vol. Om zijn zoon weer in het gareel te krijgen dwingt hij Majo zich aan te melden bij de Militaire Academie voor onderofficieren te Tours. Vader’s kordate handelen heeft na één jaar al zijn vruchten afgeworpen. Majo heeft niet alleen zijn studieachterstand ingehaald, hij is opgeklommen tot het in Nederland vergelijkbare Havo-niveau, hij is ook nog eens benoemd tot onderofficier. Als beloning voor zijn uitstekende prestaties geeft de Militaire Academie hem in 1973 de mogelijkheid te exposeren in Tours. Majo’s eerste expositie is een feit, hij is dan 17 jaar oud en zijn werken zijn zwart-wit tekeningen van futuristische, Sciencefictionachtige aard. Door Majo’s nog altijd voortdurende frustratie, die in het leger alleen nog maar sterker is geworden, gaat hij voor zichzelf een wereld creëren waarin in hij kan ontsnappen aan het leven dat hem is opgedrongen. Zijn futuristische tekeningen komen dan ook hieruit voort. Na in totaal 4 jaar in het Franse leger te hebben gediend, ontmoet hij Nicole Gautier met wie hij op 12 april 1975 in het huwelijk treedt. Al relatief kort na hun huwelijksvoltrekking worden op 13 januari 1976 respectievelijk 27 december 1976 hun zonen Christophe en Pascal geboren. Zeven jaar later op 27 maart 1984 zal hun derde zoon Patrice ter wereld komen.
 

Brussel: eindelijk een leven als kunstenaar
In 1977 verhuizen Majo, Nicole en hun twee kinderen naar Brussel. Voor het eerst in zijn leven voelt Majo zich echt vrij en kan hij eindelijk zijn tijd besteden aan zijn passie.
Hij ziet aldaar eindelijk met zijn eigen ogen wat het echte kunstenaarsschap is en proeft de Montmartre-achtige sfeer die er onder de kunstenaars en in hun ateliers heerst. In datzelfde jaar leert hij de Belgische kunstschilder Roger van Impe kennen. Zijn kennismaking met van Impe versterkt Majo’s gevoelens voor de kunstwereld nog eens te meer en hij besluit dat de schilderkunst voortaan zijn leven zal zijn.
Het leven van een kunstenaar is in die tijd echter niet bepaald gemakkelijk, hetgeen Majo ertoe brengt zijn intrek te nemen bij van Impe. Voorlopig is diens atelier, gelegen in de wijk Elsene, de plek waar Majo leeft, eet en werkt. Gezien de erbarmelijke situatie waarin ze verkeren zijn ze regelmatig genoodzaakt hun werk op straat te verkopen. Ondanks dat van Impe in hoofdzaak abstracte werken maakt, voelt Majo zich toch meer aangetrokken tot het Impressionisme, met name vanwege de warme kleuren en kleurcombinatie. Later zal blijken dat deze elementen van het Impressionisme van grote invloed zullen zijn op zijn eigen stijl, die hij in de loop van de jaren ontwikkelt. Majo, die nooit één tekenles heeft gehad, maakt zich het Impressionisme eigen door het bestuderen van boeken en werken van kunstenaars die hem voor gingen en door te experimenteren. In deze periode zijn onder andere Renoir en Pissaro van invloed op Majo’s werk. Gezien de beperkte middelen waarover hij beschikt, is de techniek van zijn werken zeer divers; alles wat bruikbaar is, wordt gebruikt.
Als een rups in een cocon wetende dat hij ooit een vlinder zal worden, heeft Majo in dit vroege stadium van zijn kunstenaarsschap al de innerlijke overtuiging dat hij op een dag een volwaardig en succesvol kunstschilder zal zijn.
Doordat Majo na verloop van tijd het gevoel heeft dat Brussel hem niets meer te bieden heeft, besluit hij Brussel te verlaten.
 

West-Berlijn: van Impressionisme naar zijn eigen stijl
Zijn hunkering naar kennis en het willen verbreden van zijn horizon doet Majo ertoe besluiten zich te vestigen in West-Berlijn. Gezien de tijdgeest is dit de stad waar het op kunst- en cultuurgebied allemaal gebeurt. Majo hoopt hier te kunnen vinden wat hij zoekt. Vlak na zijn aankomst in Berlijn is het de Franse dichter Jean-Yves Doucet die hem introduceert in een kunstkring, bestaande uit schilders, beeldhouwers, dichters en zangers van zeer verschillende nationaliteiten. Gedurende de dag houdt Majo zich voornamelijk bezig met schilderen. In de avonden komt hij regelmatig samen met anderen van de kunstkring in een café waar dichters hun werk voordragen en waar politieke ideeën worden uitgewisseld. In de vroege uurtjes werd door hen meerdere malen de Berlijnse Muur voorzien van schildering, tekeningen, gedichten en spreuken. Dit was dé manier om een signatuur van hun bestaan achter te laten en hun protest tegen de muur te openbaren. Om aan te geven dat het dagelijkse leven van een kunstenaar in West-Berlijn ook niet altijd rooskleurig was, is de volgende anekdote op deze plek vermeldenswaardig. Met de financiële situatie is het met tijd en wijle dermate slecht gesteld dat Majo, net als de meeste kunstenaars in die tijd, meerdere malen zijn bloed verkoopt voor DM 40,-- per donatie, om zo aan geld te komen voor de inkoop van materialen. In het begin van zijn verblijf in Berlijn maakt en exposeert Majo nog steedsi mpressionistische werken. Mede doordat hij op een gegeven moment in contact komt met een Duitse kunstenaar, realiseert Majo zich meer dat de impressionistische schilderstijl te beperkt is om zijn ideeën en gevoel echt te kunnen uiten; hij voelt zich alsmaar meer een kopieerder van de natuur.
In een soort van tussenfase heeft het Impressionisme zich geëvolueerd in het Realisme. In deze korte periode van realistische schilderijen, exposeert hij onder andere in Kütchmaraplatz.
Al snel komt Majo erachter dat het Realisme hem niet datgene biedt wat hij had gehoopt. Zijn zoektocht naar een middel om te kunnen laten zien wat er allemaal in zijn hoofd speelt, leidt hem naar het Surrealisme. Hij denkt namelijk dat deze stijl het makkelijker maakt om zijn visie te laten zien en hem meer vrijheid geeft qua thema, kleurgebruik en onderwerp. In zijn surrealistische periode is Majo het meest beïnvloed door Max Ernst, Dali en Jeroen Bosch. Jeroen Bosch omdat hij, in Majo’s opinie, een van de eerste surrealistische schilders was. De invloed van Dali komt mede door de Catalaanse afkomst van Majo’s vader.
Na een korte periode van surrealistische werken te hebben gemaakt, bemerkt hij dat deze stijl hem eveneens te veel beperkt. Zoals Picasso en Dali in hun tijd, voelt Majo zich te vrij en rebels om zich aan te sluiten bij een stroming. Door deze dorst naar vrijheid en het rebelse en het feit hij er echt klaar voor is, is voor Majo de tijd aangebroken om zijn eigen stijl te ontwikkelen. Diep van binnen heeft hij altijd al geweten dat hij een eigen stijl had. Hij heeft echter ander stijlen moeten gebruiken en met andere stijlen, met name het Surrealisme, moeten experimenteren om zijn eigen stijl te kunnen ontwikkelen. Tevens besluit hij na vijf jaar in West-Berlijn gewoond, gewerkt en geëxposeerd te hebben deze stad achter zich te laten.
 

Nederland: de vrijheid van een eigen stijl, het Majisme
Nederland, het meest vrije land van Europa, is de plek waar hij zich vestigt, omdat hij er van overtuigd is dat hij hier zijn onverzadigbare dorst kan lessen. Deze overtuiging brengt hem ertoe dat hij “au revoir” zegt tegen zijn Franse nationaliteit en “welkom” tegen de Nederlandse. Het is in Nederland waar Majo de vrijheid heeft zijn eigen stijl verder te ontwikkelen en uit te diepen. Aan zijn schilderijen is het groeiproces van zijn eigen stijl goed zichtbaar. Met name in het begin zijn er nog surrealistische elementen in zijn werk te bespeuren. Dit zal echter in de loop van de tijd steeds verder afnemen.
Et Voila, het Majisme is geboren.
Het Majisme is voor Majo niet alleen een schilderstijl, het is tevens een levensfilosofie. Het kernpunt van deze levensfilosofie, en dus ook van de schilderstijl, is dat het Majisme geen taboes kent. Majo vindt het belangrijk dat er geen taboe bestaat bij zowel het maken van een keuze voor een onderwerp als bij het maken van zijn doeken. Hij is van mening dat een kunstenaar die zich toespitst op een reeds bestaande stijl zichzelf grenzen stelt, waardoor hij nooit buiten die grenzen kan treden en dus ook nooit het beste uit zichzelf kan halen.
Zijn inspiratie haalt hij in negen van de tien gevallen uit zijn dromen, die weer voortkomen uit alledaagse en actuele gebeurtenissen. Deze dromen, die hij niet in woorden kan uitleggen, werkt hij bij met zijn eigen fantasie. Zo bereikt hij dat hij datgene schildert wat de mens niet ziet en dat is voor hem een essentiële factor van zijn stijl. Een ander zeer belangrijk aspect voor Majo is kleur. Kleur betekent dusdanig veel voor hem dat hij dit niet onder woorden kan brengen. Hij is steeds weer opzoek naar andere en nieuwe kleuren, hetgeen ook duidelijk naar voren komt in zijn schilderijen. Heden ten dage vervaardigt Majo vrijwel al zijn werken in olie op linnen. Ieder schilderij heeft zijn eigen thema en ieder detail is van betekenis voor het geheel.

Nicole: zijn alles!
Voor de kunstenaar en de persoon Majo zelf, is zijn vrouw Nicole de meest essentiële factor. Vanaf 1975 is zij zijn partner, zijn muze, zijn grootste steun en toeverlaat, maar bovenal zijn ware beschermengel. Zonder krukken in een kunstenaar niks. Nicole vervult deze rol voor Majo. Zij vangt hem op als hij dreigt te vallen. Zij zorgt voor structuur in het chaotische kunstenaarsleven en zet hem weer met beide benen in de realiteit als zijn gedachten te ver afdwalen. Zonder Nicole was Majo vandaag de dag niet de kunstenaar die hij nu is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Biografie
Copyright © 2014 Majo